http://www.cyberjalakam.com

ജാലകം

Sunday, January 8, 2012

ചുവന്ന ഇലകള്‍ ....മൂന്നു മുലകളും

 

കമലോപ്പുവിനു മൂന്നു മുലകളുണ്ടെന്നറിയാവുന്ന മൂന്നു പുരുഷന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ ഞാനായിരുന്നു.അത് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കിയ പുരുഷനും ഞാന്‍ തന്നെയായിരിക്കണം.



പക്ഷെ അന്ന് ഞാന്‍ പുരുഷനായിരുന്നില്ല. പന്തലിലേക്ക് പടര്‍ന്നു കയറാന്‍  വേണ്ടി പിടിവള്ളികള്‍ ചുരുട്ടുന്ന ചുരക്കവള്ളികള്‍ പോലെ ബാല്യത്തിന്റെ കുതൂഹലങ്ങളില്‍ നിന്നും കൌമാരത്തിന്റെ കൌതുകങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു സാധാരണ നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാരന്‍ ആണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു.പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ മുട്ടനാടുകളുമായി ഗുസ്തി പിടിച്ചിരുന്നത്‌ മൂലം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആട്ടിന്‍ചൂരു മണത്തിരുന്ന ഒരാണ്‍കുട്ടി.
വൃശ്ചിക മാസത്തിന്റെ ഒടുവിലോ അതോ മകരമാസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലോ ആയിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു കമലോപ്പു അച്ഛന്റെ തറവാട്ടില്‍ വന്നത്. അതിനും രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പേ ഞാനും തറവാട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. ഏഴാം ക്ലാസ്സിലെ ക്രിസ്തുമസ് പരീഷ കഴിഞ്ഞുള്ള അവധിയാഘോഷിക്കാന്‍.

തറവാടിന്റെ മുന്നിലെ പനിനീര്‍ ചാമ്പ ഇറുങേ പൂത്തു നിന്നിരുന്ന തണുത്ത പ്രഭാതങ്ങള്‍. ചാമ്പത്തണലില്‍ നിറയെ വയലറ്റ് പൂക്കള്‍ പട്ടു വിരിച്ചതുപോലെ പൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തറവാടിനു പിന്നിലെ കുളത്തിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍  നിന്നിരുന്ന മഹാഗണി മരങ്ങള്‍ ഇലകളാണ് പൊഴിച്ചിരുന്നത്. ചുവന്ന ഇലകള്‍.

മലോപ്പു പുറത്താണെന്നും അടുത്തേക്ക് പോവേണ്ടെന്നും അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ കണക്കിലെടുത്തില്ല. വീട്ടിലെ ആണുങ്ങളെല്ലാം ശബരിമല വൃതമെടുത്തിരിക്കുന്നതിനാല്‍ അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് തല്‍ക്കാലം മാറ്റിപ്പാര്‍പ്പിച്ചതായിരുന്നു ആ സാധുവിനെ.

അന്ന് പത്തില്‍ തോറ്റു പള്ളികെട്ടിടത്തില്‍ തയ്യലു പഠിക്കാന്‍ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു കമലോപ്പു. ആര്‍ക്കും ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന പെരുമാറ്റ രീതികളുള്ള കമലോപ്പു മിഴി ചിമ്മുമ്പോള്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കണ്‍പീലികള്‍  കാറ്റ് പൊഴിക്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നിക്കും. സിനിമകളില്‍ ശാരദയെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കമലോപ്പു തെളിയുന്നത്ര സാമ്യത.

ആദ്യമൊക്കെ അടുത്തു ചെല്ലുമ്പോള്‍ "ഇങ്ങട്ട് വരണ്ടാ ..ഞാന്‍ പൊറത്താ.. " എന്ന് മന്ത്രിച്ചു . എന്താപ്പ ഈ പൊറത്താവല് എന്ന് പണ്ടേ സംശയം തോന്നീട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛമ്മയോട്‌ ചോദിച്ചു . അത് കുട്ടാ പെണ്ണുങ്ങളല്ലേ കുടുംബത്തിലെ ജോലീക്കെ എടുക്കാ..അവര്‍ക്കൊരു വിശ്രമം വേണ്ടേന്നു വെച്ചിട്ട് അയ്യപ്പ സ്വാമി പറഞ്ഞു മാസത്തില്‍ മൂന്നാലീസം പെണ്ണുങ്ങള്‍ വിശ്രമിച്ചോട്ടെന്നു. അതാ ഈ പൊറത്താവല്. ഇനീപ്പം നീ ഇതാരോടോം ചോദിക്കേണ്ടാട്ടോ"
 
അല്ല അച്ഛമ്മേ അപ്പൊ ഇന്റെ അമ്മ പൊറത്താവണില്ലാലോ

തേ  കുട്ടാ അവിടെ വീട്ടില് നിന്റെ അമ്മ മാത്രെല്ലേയുള്ളൂ പെണ്ണായിട്ട്. ഓള് വിശ്രമിച്ചാ പിന്നെ ആരാ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണംണ്ടാക്കി തരികാ. അതോണ്ട് നിന്റെ അമ്മ വിശ്രമം എടുക്കാത്തതല്ലേ എന്നച്ഛമ്മ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കമ്മയെകുറിച്ചോര്‍ത്തു അഭിമാനം തോന്നി .
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ബോംബെയിലുള്ള ചെറിയച്ഛനും കുടുംബവും വന്നപ്പോള്‍, പത്രാസുകാരി ചെറിയമ്മയും മക്കളും മുറികള്‍ കയ്യടക്കിയപ്പോള്‍ കമലോപ്പുവും അച്ഛമ്മയും ഒരു മുറിയിലായി.കൂടെ ഞാനും. അച്ഛമ്മയുടെ കയറ്റു കട്ടിലിനു കീഴെ കിടന്നു കാല്‍ കൊണ്ട് കയറ്റു കട്ടിലില്‍ കിടന്ന അച്ഛമ്മയെ പൊക്കിയും താഴ്ത്തിയും ഞാന്‍ രസിച്ചതില്‍ അച്ഛമ്മക്ക്‌ വിരോധമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല എന്റെ അത്തരം വികൃതികള്‍ അവര്‍ ആസ്വദിക്കയും ചെയ്തിരുന്നു.
 
ചെറിയച്ഛന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകന്‍ അമന്‍ കിഷോര്‍ അന്ന് സെറിലാക്കിന്റെ മണമുള്ള അര വയസ്സുകാരനായിരുന്നു. ഹിന്ദിക്കാരുടെ പേരിട്ടിട്ടും അവന്‍ നാടന്‍ പിള്ളേരുടെ മാതിരി ആക്രാന്തത്തോടെയാണ് മുലകുടിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു. മുക്രയിടുന്ന ശബ്ദത്തോടെയുള്ള മുലകുടി എന്നില്‍ കൊതിയും, അസൂയയും നിറച്ചു.

അവനെ തള്ളിമാറ്റിയിട്ടിട്ടു ചെറിയമ്മയുടെ മുലകുടിക്കാന്‍ എനിക്കൊരു ത്വരയുണ്ടായി. കുഞ്ഞിനു മുലകൊടുക്കുന്നിടത്തു വായിനോക്കി നിക്കാണ്ടെ പുറത്തു പോയി കളിക്ക് ചെക്കായെന്നു ചെറിയമ്മ ആക്രോശിക്കുന്നതുവരെ ഞാനവിടെ നിന്നു. ആ ആക്രോശം കൂവനൂറു കുറുക്കിയതുമായി വന്ന കമലോപ്പു കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ലജ്ജിച്ചു.

അച്ഛമ്മയുടെ വായ്നാറ്റമുള്ള കൂര്‍ക്കംവലിയുടെ കയറ്റിറക്കങ്ങല്‍ക്കിടയിലാണ് കമലോപ്പു എന്നോട് കുട്ടാ നിനക്ക് മുല കുടിക്കണോ എന്ന് ചോദിച്ചത്. ഉത്തരം പറയാതെ ഞാന്‍ കമലോപ്പുവിന്റെ മാറില്‍ പരതി. മാറിലെ ചൂടിനൊപ്പം ക്യുട്ടിക്കൂറ പൌഡറിന്റെ മണം എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്റെ മാധുര്യം കൊതിച്ച ഞാന്‍ നിരാശനായി വെറുതെ മാറില്‍ പരതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നപ്പോഴാണ് മാറിന്റെ വലതു കക്ഷത്തിനോടുള്ള വശം ചേര്‍ന്ന് മൂന്നാമതൊരു മുല ഞെട്ടു കൂടി കണ്ടു പിടിച്ചത്. മുലയെന്നു പറയാനുള്ള വലിപ്പമില്ലാത്ത അല്‍പ്പം തടിച്ച ഒരു മുല ഞെട്ടു മാത്രം.

കമലോപ്പൂ   ഇതെന്താ എന്ന് ചോദിക്കും മുന്‍പേ കൈ തട്ടി മാറ്റിക്കൊണ്ട് ഒരു തേങ്ങല്‍ ..അതിനൊപ്പം ഇതെന്റെ ശാപമാണെന്ന ഒരു ഗദ്ഗദവും. കണ്ണീരൊട്ടിയ മുഖത്തോടെ കമലോപ്പു ഒരമ്മ കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെ എന്നെ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചുറങ്ങി. അമ്മ അനിയനെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചതുമുതല്‍ എനിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ട മാറിലെ ചൂടും, വാത്സല്യവും ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഞാനറിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്നു രാവിലെ തറവാടിനു പിന്നിലെ കുളക്കടവിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ മഹാഗണി മരത്തിനു ചുവട്ടില്‍ ഉമിക്കരികൊണ്ട്‌ ഉളി തേക്കുന്നപോലെ പല്ലുരച്ചു തേച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ കമലോപ്പു കുളി കഴിഞ്ഞു വരുന്നു. വഴി നീളെ മഹാഗണി മരങ്ങള്‍ ഇല പൊഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. ചുവന്ന തുടുത്ത ഇലകളില്‍ വീണ മഞ്ഞു തുള്ളികള്‍ സൂര്യ പ്രകാശമേറ്റു തിളങ്ങുന്നതിനിടയിലൂടെ നടന്നു വന്ന കമലോപ്പു അതീവ സുന്ദരിയാണെന്ന് തോന്നിച്ചു.

ഞാനിന്നു മടങ്ങിപ്പോകുമെന്നു മുഖമുയര്‍ത്താതെ പറഞ്ഞ കമലോപ്പുവിനോട് വേണ്ടെന്നു വെച്ചിട്ടും ഞാന്‍ ചോദിച്ചു പോയി. ആ മൂന്നാമത്തെ മുലയെപ്പറ്റി. നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ, കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ കമലോപ്പു എന്റെ കൈ പിടിച്ചുയര്‍ത്തി അവരുടെ തലയില്‍ വെച്ച്  അതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറയില്ലെന്ന് സത്യം ചെയ്യിച്ചു. ആ മുഖഭാവങ്ങള്‍ അമ്മയുടേത് പോലെ തോന്നിച്ചു.

അതെന്റെ ശാപമാണ് ..അതെന്റെ അമ്മയെകൊന്നു, അച്ഛനെ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യുന്നു, ഒരിക്കല്‍ അതെന്നെയും കൊല്ലും എന്ന് മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട്‌  അടക്കിവെച്ചൊരു നിലവിളിപോലെ കമലോപ്പു നടന്നകന്നു. മഹാഗണിയുടെ ചുവന്ന ഇലകളില്‍ ചവിട്ടി അവര്‍ നടന്നു പോയപ്പോള്‍ ഉടുത്തിരുന്ന ഈറന്‍ തുണികളില്‍ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ വീണു രണ്ടു ചെറിയ ഇലകള്‍ അവരുടെ പാദങ്ങളില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. മഞ്ഞുകാലത്തെ പ്രഭാതമായതിനാല്‍ പാദങ്ങളമര്‍ത്തി നടന്നിട്ടു പോലും കരിയിലകള്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അമര്‍ന്നു കിടന്നെതേയുള്ളൂ .

എന്റെ വലിയച്ഛന്റെ മകളായിരുന്നു കമലോപ്പു. കമലോപ്പുവിനെ പ്രസവിച്ചതോടെ കമലോപ്പുവിന്റെ അമ്മ മരിച്ചുപോയെന്നു ഞാനെപ്പോഴോ കേട്ടിരുന്നു. കുറച്ചു കാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം വലിയച്ഛന്‍ എന്തോ ദീനം വന്നു കിടപ്പിലുമായി. പിന്നെ കമലോപ്പുവിന്റെ അമ്മ വീട്ടുകാരാണ് കാര്യങ്ങളെല്ലാം നോക്കിയിരുന്നത്. എല്ലാം കമലോപ്പുവിന്റെ ജാതക ദോഷം കൊണ്ടായിരുന്നെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. മൂന്നാമത്തെ മുലയാണ്‌ എല്ലാറ്റിനും കാരണമെന്ന് കമലോപ്പു തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കാമെന്നു എനിക്ക് പിന്നീട് തോന്നി.

കമലോപ്പുവിന്റെ പാദങ്ങളില്‍ പതിഞ്ഞ മഹാഗണിയുടെ ചുവന്ന ഇലകളില്‍ നോക്കിയിരുന്ന എനിക്കൊരു എക്കിട്ടം വന്നത് മൂലം കുറച്ചു ഉമിക്കരി തൊണ്ടയിലേക്കിറങ്ങി. കണ്ണ് മിഴിക്കയും, ശ്വാസം മുട്ടുകയും ഒടുവില്‍ ഒക്കാനിക്കയും ചെയ്തു. അന്ന് മുഴുവന്‍ മൂന്നാമത്തെ മുല എന്റെ ചിന്തകളില്‍ തൊണ്ടയില്‍പ്പെട്ട ഉമിക്കരിക്കൊപ്പം അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും ഉള്‍ക്കൊള്ളാനും പുറംതള്ളാനും കഴിയാതെ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു.

പിന്നെ കമലോപ്പുവിനെ കണ്ടത് അച്ഛമ്മയുടെ സഞ്ചയനത്തിനു പരീക്ഷയുടെ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും ഞാന്‍ തറവാട്ടിലെത്തിയപ്പോഴായിരുന്നു. വല്ലാതെ തടിച്ചു പഴയ സൌന്ദര്യത്തിന്റെ തിളക്കം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ രൂപം. ഇക്കാലത്തിനിടക്ക് അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞെന്നും രണ്ടാമത്തെ ദിവസം തന്നെ പ്രത്യേകിച്ചൊരു കാരണവും പറയാതെ തന്നെ ഭര്‍ത്താവുപേക്ഷിച്ചു പോയെന്നും ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു. കമലോപ്പുവിന്റെ മൂന്നാമത്തെ മുല അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുമെന്നു ഞാനൂഹിച്ചു. കുട്ടിക്യൂറയുടെ ഗന്ധം വശീകരിക്കാതിരിക്കാന്‍ വണ്ണം അന്ധവിശ്വാസിയും , ഭീരുവുമായിരുന്നിരിക്കണം അയാള്‍.

അങ്ങനെ കരുതാന്‍ മറ്റൊരു കഥയും എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. സോഷ്യോളജിയില്‍ എം ഫില്‍ ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി നടത്തിയ റിസേര്‍ച്ചിനിടെ ക്ലൈന്റ് ആയി കിട്ടിയ മാലിനി ദേശ്മുഖ് എന്ന ദേവദാസിയുടെ കഥ.  ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നും അനുഷ്ടിച്ചു പോരുന്ന പോരുന്ന ചില ഗോത്ര വര്‍ഗ്ഗ ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളതായിരുന്നു എന്റെ റിസേര്‍ച്ച്.  
മാലിനി ഒരു ലൈവ് ഡാറ്റാ ബയിസ് ആയിരുന്നു. അനാലിസിസോ, സമ്മറയ്സേഷനോ, സിമുലേഷനോ വേണ്ടാത്ത, കൃത്യതയാര്‍ന്ന ഉത്തരങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി സ്റ്റാറ്റിസ്ടിക്കലോ, മാത്തമാറ്റിക്കലോ ആയ ഒരു ടൂളുകളും ഉപയോഗിക്കേണ്ടാത്ത ഒരു ലൈവ് ഡാറ്റാ ബയിസ്. ആചാരങ്ങളും, വിശ്വാസങ്ങളും തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ ഒട്ടനവധി ജീവിത സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു ശേഖരം തന്നെ ആ സര്‍പ്പസുന്ദരി എന്റെ മുന്‍പില്‍ കുടഞ്ഞിട്ടു.

സമൂഹം പുണ്യവല്‍ക്കരിച്ച ദേവദാസിയെന്ന  വേശ്യാവൃത്തിയിലേക്ക് മാലിനി ദേശ്മുഖ് എടുത്തെറിയപ്പെടാന്‍ കാരണം അവള്‍ക്കുള്ള മൂന്നു മുലകളായിരുന്നു. അതെന്തോ ശാപം മൂലമുണ്ടായതാണെന്നു കുടുംബത്തിലെല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചു. അവളെ ശൈശവ വിവാഹം കഴിച്ചയാള്‍ ആദ്യ രാത്രിയില്‍ അവളുടെ മൂന്നാമത്തെ മുല കണ്ടു അവളേതോ ദുര്‍ദേവതയുടെ അവതാരമാണെന്ന് ഭയന്നു ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. പിന്നീടവള്‍ കുമാരിയാകും മുന്‍പേ തന്നെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ടു.

മൂന്നു മുലകളുള്ളവളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാല്‍ അകാല മരണം സംഭവിക്കുമെന്നൊരു വിശ്വാസമുണ്ടെന്നു അവളില്‍ നിന്നാണ് അറിയുന്നത്. പക്ഷെ ആ അന്ധവിശ്വാസം ഭംഗിയായി മാര്‍ക്കറ്റ് ചെയ്യാന്‍ അവള്‍ക്കായി. തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ വശീകരിച്ചു അകാലമരണത്തിലൂടെ  ഇല്ലാതാക്കാന്‍ സഹായം തേടിയെത്തിയവരും , അവളോടോപ്പമുള്ള വേഴ്ച  ഒരു വെല്ലുവിളിയായിട്ടെടുത്തുവന്നവരും , കൌതുകക്കാഴ്ച കാണാനെത്തിയവരും തുടങ്ങി ധാരാളം ഇടപാടുകാരെ സമ്പാദിക്കാന്‍ മൂന്നു മുലകളാണ് തന്നെ സഹായിച്ചതെന്നു  ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മാലിനി  പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്കും ചിരിയടക്കാനായില്ല
 

എന്റെ വിവാഹത്തിനു ക്ഷണിക്കാനാണ് പിന്നീട് ഞാന്‍ അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലെത്തിയത്. തറവാട് ഭാഗം വെയ്പ്പ് കഴിഞ്ഞു ബോംബെ വിട്ടു നാട്ടില്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ ചെറിയച്ഛനു കിട്ടിയിരുന്നു. പത്രാസുകാരായ മക്കള്‍ ബോംബെ വിട്ടു പോരാന്‍ മടിച്ചു. അതുകൊണ്ടാവാം ചെറിയച്ഛനും, ചെറിയമ്മക്കും വല്ലാത്ത സ്നേഹം. ആ സ്നേഹവായ്പ് രണ്ടു ദിവസം അവിടെ തങ്ങാനെന്നെ നിര്‍ബന്ധിതനാക്കി.
 
ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞാണറിഞ്ഞത് കമലോപ്പുവിനു ഇടയ്ക്കു ഗന്ധര്‍വ്വ ബാധയുണ്ടാകുന്നെന്നു. കഥകളിലൂടെയും , സിനിമയിലൂടെയും മാത്രം കേട്ടും കണ്ടും പരിചയിച്ചിട്ടുള്ള ഗന്ധര്‍വ്വന്‍ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലും എത്തിയതോര്‍ത്തു എനിക്ക് ചിരി പൊട്ടി. ഗന്ധര്‍വ്വനു പ്രണയം തോന്നാന്‍ തക്ക സുന്ദരികളും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലുണ്ടല്ലേ..ചുമ്മാ ഓരോ ഹാലൂസിനേഷന്‍സ് എന്ന എന്റെ അഭിപ്രായത്തിനു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ചെറിയമ്മ ധൃതിയില്‍ കറിക്കരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.
  
ചെറിയച്ഛന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തും അയല്‍പക്കക്കാരനുമായ പട്ടാളക്കാരന്‍ ജോസപ്പേട്ടനും നാട്ടില്‍ സ്ഥിരതമാസമാക്കിയിരുന്നു. അവിവാഹിതനായിരുന്നു ആരോഗ്യ ദൃഡഗാത്രനായ ജോസപ്പേട്ടന്‍. പട്ടാളക്കഥകള്‍ പറഞ്ഞു ആളുകളെ ബോറടിപ്പിക്കാത്ത ഒരു കമ്യൂണിസ്ടു സഹയാത്രികന്‍. രാത്രിയില്‍ കുളപ്പടവിലിരുന്നു ജോസപ്പേട്ടന്റെ പൈനാപ്പിള്‍ വാഷിട്ടു വാറ്റിയെടുത്ത ചാരായം ചെറുതേന്‍ കൂട്ടിയടിച്ചപ്പോളുള്ള എരിച്ചില്‍ നെഞ്ചു പുകച്ച് , അമാശയമെരിച്ച്  എന്റെ പ്രശംസയെ ആലങ്കാരീകമാക്കി. അടുത്തിരിക്കുന്നത് ചെറിയച്ഛനാണെന്ന സങ്കോചത്തെപ്പോലും വിസ്മരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌.

ജോസെപ്പേട്ടാ..ചാരായങ്ങള്‍ സുന്ദരികളെങ്കില്‍ ജോസെപ്പേട്ടന്റെ പൈനാപ്പിള്‍ വാറ്റൊരു ക്ലിയോപാട്രയാണ് ..സാമ്രാജ്യങ്ങളെ മദിപ്പിച്ച, മത്തു പിടിപ്പിച്ചു തന്റെ കാല്‍ക്കീഴിലാക്കിയ, ക്ലിയോപാട്ര..യെന്നു എന്റെ മദ്യലഹരി തുളുമ്പിയപ്പോള്‍  പൈനാപ്പിള്‍ വാറ്റൊന്നുകൂടെ ഒഴിച്ചു തന്നു ജോസപ്പേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു ..

നിനക്കറിയുമോ സ്ട്രോബറി പഴച്ചാറില്‍ കുളിച്ചു രസിച്ച ആ വിശ്വസുന്ദരിക്ക് മൂന്നു മുലകളുണ്ടായിരുന്നെന്നു...

മൂന്നു മുലകളോ... ജോസപ്പിനു പറ്റായെന്നു ചെറിയച്ഛന്‍ അട്ടഹസിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് ക്യുട്ടിക്കൂറ മണത്തു ..ജോസപ്പേട്ടന്റെ നെഞ്ചില്‍ സ്വര്‍ണ്ണക്കുരിശിനോടൊപ്പം സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിയ വയലറ്റ് കല്ല്‌ പതിച്ച ഒരു പുലിനഖം ഇളകിയാടി.

കുളക്കടവിലെ നിലാവില്‍ ആ വയലറ്റ് കല്ലിന്റെ തിളക്കം മനോഹരമായി തോന്നി. ആസ്സാമിലെ വിപ്ലവ സംഘടനയുടെ നേതാവായിരുന്ന ദശരത് ചന്ദന്‍ സമ്മാനിച്ചതാണതെന്നു ജോസപ്പേട്ടന്‍ എന്റെ നോട്ടത്തിനുത്തരമായി പറഞ്ഞു. കീഴടങ്ങാന്‍ അര്‍ദ്ധമനസ്സ് കാണിച്ച ചന്ദനും കുടുംബവും അന്ന് രാത്രിയില്‍ ജോസപ്പേട്ടനറിയാതെ പോയൊരു ഒരു വ്യാജ ഏറ്റുമുട്ടലിലൂടെ അതിദാരുണമായി  കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്തു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ വയലറ്റ് കല്ലിന്റെ തിളക്കത്തിനോപ്പം ചതിയും, ചോരയും മണത്തു.

ചന്ദന്‍ ഒരു ധീരനായിരുന്നെന്നും ജോസപ്പേട്ടന് എന്നെങ്കിലും കുട്ടികളുണ്ടായാല്‍ ചന്ദന്റെ മക്കളുടെ പേരായ ഫിസോ എന്നും സുമി എന്നും പേരിടുമെന്നും ജോസപ്പേട്ടന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ സൌഹൃദ ദാര്‍ഡ്യം കണ്ടു ഞാനമ്പരന്നു സന്തോഷിച്ചു.

മടങ്ങിപ്പോവും മുന്‍പേ കമലോപ്പുവിനെ ഒന്ന് കാണണമെന്നു തോന്നി. അവരുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ മഹാഗണിയുടെ തളിരിലകളാണ് ഇപ്പോള്‍ നീളെ പൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്. കമലോപ്പുവിന്റെ അമ്മാവനും, അമ്മായിയും മാത്രമേ അവിടെ താമസമുള്ളൂ... രണ്ടിനും നന്നേ പ്രായമായിരിക്കുന്നു.എന്റെ സമപ്രായക്കാരനായ അജയനുള്‍പ്പെടെ അവരുടെ മൂന്നു മക്കളും വിദേശങ്ങളില്‍ .

ചായക്കൊപ്പം അമ്മായി പഴംപുരാണങ്ങളും വിളമ്പി. ഇന്നലേം ബാധയുണ്ടായി. കരച്ചിലും പതം പറച്ചിലുമൊക്കെ പതിവാ. ഈയിടെയായി എന്ത് ശബ്ദം കേട്ടാലും ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. ഇനി വൈകിയേ ഉറക്കമുണരൂ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍  ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ ഉറങ്ങിയെഴുന്നേറ്റു വരും. ഇടയ്ക്കു രാത്രിയില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ബാധ ഉണ്ടാകുമെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ഓള്‍ക്ക് യാതൊരു. കുഴപ്പോല്യാ. സുന്ദര ഗന്ധര്‍വനാണെന്നാ പ്രശ്നം വെച്ചപ്പോളറിഞ്ഞത്. പണ്ടിവിടെ ഒരു സുന്ദര ഗന്ധര്‍വന്റെ പ്രതിഷ്ഠണ്ടാരുന്നു ..കമ്യൂണിസം തലയ്ക്കു പടിച്ചപ്പോള്‍ നിന്റെച്ഛനാ എടുത്തു പൊട്ടക്കിണട്ടിലെറിഞ്ഞത്.  എന്നിട്ടിപ്പോ അതിന്റെ ദുരിതം അനുഭവിക്കണതു ഞങ്ങളും.

വന്‍ മരങ്ങളും, വള്ളിക്കാടുകളും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ, നീണ്ടുകൂര്‍ത്ത ചിതല്‍പ്പുറ്റുകളാല്‍ ഭയം ജനിപ്പിച്ചിരുന്ന, സര്‍പ്പക്കാടിന്റെ ശീതളിമയില്‍ നിന്നും കുടിയിറക്കപ്പെട്ട് പറമ്പിന്റെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടൊരു കോണില്‍, സിമന്റു തറയില്‍ പൊരിവെയില്‍ കൊണ്ടുരുകുന്ന നാഗരാജാവും, നാഗരാജ്ഞിയും ഭക്തനായ വല്യമ്മാവന്റെ റബ്ബര്‍ കൃഷിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളായി മാറേണ്ടി വന്നിട്ടും ദുരിതങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലായെന്നു മുറ്റത്തുണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്ന അസംഖ്യം റബ്ബര്‍ ഷീറ്റുകള്‍ എനിക്കുത്തരം തന്നു.
 
കമലോപ്പുവിന്റെ പേരിലുള്ള ഭാരിച്ച ഭൂസ്വത്തുക്കള്‍ അനന്തരാവകാശികള്‍ ഇല്ലാതെയായാല്‍ വന്നു ചേരുന്നത് അമ്മാവന്റെ മക്കളിലേക്കാണെന്നത് ഈ സുന്ദര ഗന്ധര്‍വന്റെ കഥക്ക് പിന്നിലുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം എന്നിലുണ്ടാക്കാതെയിരുന്നില്ല. ചെറിയമ്മയുടെ മൌനത്തിനു പിന്നിലും അതായിരിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ വെറുതെ സന്ദേഹിച്ചു.


മുറിയില്‍ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കമലോപ്പു. ക്യുട്ടിക്കൂറ പൌഡര്‍ മണം എന്റെ കണ്ണുകളെ ദൃഡത നഷ്ടപ്പെട്ട മാറിടത്തിലേക്കും വലതു കക്ഷത്തിനടുത്തുള്ള മൂന്നാമത്തെ മുലയിലേക്കും നയിച്ചു. എനിക്ക് മാത്രം വായിച്ചെടുക്കാവുന്ന ചിലപ്പോള്‍ സുന്ദര ഗന്ധര്‍വനും അറിയാവുന്ന ആ മുലഞെട്ടുള്ള തടിപ്പ് നോക്കിയിരിക്കെ തലയിണയോട് ചേര്‍ന്ന് എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു പുലിനഖം. സ്വര്‍ണ്ണം കെട്ടിയ വയലറ്റ് കല്ലുവെച്ച പുലിനഖം. സുന്ദര ഗന്ധര്‍വന്റെ പുലി നഖം. അല്ല ദശരഥ് ചന്ദന്റെ പുലി നഖം .. പട്ടാളക്കാരന്‍ ജോസപ്പേട്ടന്റെ പുലി നഖം.

ഒരു കൌതുകത്തിനു ഞാനതെടുത്ത് പോക്കറ്റിലിട്ടു. ആ മയക്കത്തില്‍ കമലോപ്പുവിനു ഒരു നവവധുവിന്റെ ഭാവങ്ങളുണ്ടെന്നു എനിക്കു തോന്നിപ്പോയി. അവരുടെ ചാരുത വര്‍ദ്ധിച്ചതായി കവിളിലെ അരുണിമ വെളിവാക്കി.

പക്ഷെ ആ അരുണിമയും, ചാരുതയും കമലോപ്പുവില്‍ അധികകാലം നീണ്ടു നിന്നില്ല. ഏതാണ്ട് രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഒരവധിക്കാലത്ത് നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ രണ്ടു ദുരന്ത വാര്‍ത്തകള്‍ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ജോസപ്പേട്ടന്‍ മരിച്ചെന്നും കമലോപ്പു ഉന്മാദത്തിന്റെ പിടിയിലാണെന്നും.

ചിലപ്പോള്‍ വല്ലാതെ ഉത്തേജിതയായി സ്വപ്നലോകത്തിലെന്നവണ്ണം ചിരിക്കയും, പാടുകയും മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ കഠിനമായ വിഷാദത്തില്‍പ്പെട്ടു പൊട്ടിക്കരയുകയും, ആളുകളില്‍ നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ടു ഭയന്നിട്ടെന്നപോലെ ഒളിച്ചു കഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഉന്മാദിനിയായ കമലോപ്പു.

ആ അവധിക്കാലം മാത്രമല്ല എന്റെ ജീവിതത്തിലുടനീളം എന്നെ അസ്വസ്ഥമാക്കാന്‍ പോന്ന കമലോപ്പുവിന്റെ ചിത്തഭ്രമം ജോസപ്പേട്ടന്റെ മരണം കൊണ്ടുണ്ടായതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ എനിക്കേറെ ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അതും വിഷം തീണ്ടിയുള്ള ദാരുണമായ മരണം. ഒരു പക്ഷെ എനിക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ കാരണം
കമലോപ്പുവിന്റെ മുറിക്കരികിലെ കാളിപ്പനയുടെ ചുവട്ടില്‍ പാമ്പുകടിയേറ്റു നീലിച്ചു കിടന്ന ജോസപ്പേട്ടന്‍ . കമലോപ്പുവിന്റെ ഗന്ധര്‍വനില്‍ നിന്നും ഭര്‍ത്താവിലേക്ക് മാറാതെ ദശരധ് ചന്ദന്റെ മക്കളായ ഫിസോയ്ക്കും , സുമിക്കും പുനര്‍ജ്ജന്മം നല്‍കാതെ നീലിച്ചു മരവിച്ചു കിടന്നു. രാത്രിയില്‍ കള്ളിറക്കി കൊണ്ട് പോവാന്‍ വന്നപ്പോള്‍  പാമ്പുകടിയേറ്റു മരിച്ചതാണെന്ന ഒരു ദുഷ്പേരും ബാക്കിയാക്കി. പക്ഷെ അയാള്‍ പനങ്കള്ള് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തവനാണെന്ന സത്യം ഇളയച്ഛനു നന്നായിട്ടറിയാമായിരുന്നു എന്നത് എന്നെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തി.

കമലോപ്പുവിനെ കാണാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഉണങ്ങി മെലിഞ്ഞു അസ്ഥികൂടം പോലുള്ളൊരു രൂപം മഹാഗണിച്ചുവട്ടില്‍ തളര്‍ന്നിരിക്കയായിരുന്നു. മഹാഗണി മരങ്ങളുടെ നീണ്ടുരുണ്ട കായകള്‍ പൊട്ടി വിത്തുകള്‍ കാറ്റില്‍ പറന്നു കിടന്നു. തണുത്തിട്ടെന്നപോലെ ഒരു നീല കിടക്കവിരി പുതച്ചു ചാരുകസേരയില്‍ കിടന്നതുകൊണ്ട് മാറിനോടു ചേര്‍ന്നുപോയ മൂന്നു മഹാഗണി വിത്തുകള്‍ എന്റെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ക്കും അതീതമായിരിക്കുമെന്നു തോന്നിച്ചു. നിഗൂഡത ചൂഴ്ന്നുനില്‍ക്കുന്നൊരു കുലീനസൌന്ദര്യം ഇപ്പോഴുമാ മുഖത്തുണ്ടെന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ അതിശയിപ്പിച്ചു

എനിക്കു ജോസപ്പേട്ടനോട് ദേഷ്യം തോന്നി. ധീരനായിരുന്ന, പട്ടാളക്കഥകള്‍ പറഞ്ഞു ബോറടിപ്പിക്കാത്ത, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനായ ജോസപ്പേട്ടന്‍ ‍അല്‍പ്പം ധൈര്യം കാട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ , അതോ മൂന്നു മുലകള്‍ നല്‍കിയ അപകര്‍ഷതാ ബോധത്തില്‍ നിന്നുളവായ കമലോപ്പുവിന്റെ അധൈര്യമാണോ ഫിസോയ്ക്കും , സുമിക്കും ജന്മം നല്‍കാതെ ഈ മഹാഗണിച്ചുവട്ടില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ചിതല്‍ പുറ്റുപോലെ .

എല്ലാമറിയുന്ന ഒരേ ഒരാളെന്ന നിലയില്‍ എനിക്കും ചിലതൊക്കെ ചെയ്യാമായിരുന്നു എന്നൊരു കുറ്റബോധം എന്നെ പിടികൂടി ..ക്യുട്ടിക്കൂറ മണത്തിന്റെ ഒരു പാപബോധം എന്നെ എല്ലായ്പ്പോഴും കമലോപ്പുവില്‍ നിന്നും അകറ്റി നിറുത്തിയിരുന്നെന്നു ഞാനോര്‍ത്തു .
 
മഹാഗണി മരങ്ങളുടെ കായ്കള്‍  ഇളം ചൂടില്‍ പൊട്ടി വിത്തുകള്‍ പാറിപ്പറന്നു പൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു...അപ്പോഴും.

ചിത്തഭ്രമത്തിനിടക്കുള്ള ധ്യാനാത്മകമായ ഒരു ശാന്തതയിലായിരുന്നു കമലോപ്പു. മിഴികളിലെ തിളക്കവും വരണ്ട ചിരിയും എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതായി തോന്നിപ്പിച്ചു.മെല്ലെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഉമിക്കരി തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയ അസ്വസ്ഥതയോടെ ക്യുട്ടിക്കൂറ മണക്കാത്ത കൈ പിടിച്ചു ആ പുലിനഖം വെച്ചു കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഞാനാ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ച തിളക്കവും സായൂജ്യവും ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. അത്തരം തിരിച്ചറിവുകളുടെ ലോകത്ത് നിന്നും അവര്‍ യാത്രയായിട്ട് കാലമേറെയായിരുന്നു.

തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയിട്ട് ശിശു സഹജമായൊരു നിഷ്കളങ്കതയോടെ അവരതെനിക്ക് തിരിച്ചു തന്നു. സ്വബോധത്തിന്റെ നേര്‍ത്തൊരു പ്രകാശമെങ്കിലും എന്നെങ്കിലുമൊരുദിനം കമലോപ്പുവിന്റെ സ്മൃതികളെ സജീവമാക്കുമെന്നും , ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ അമൂല്യമായൊരു നിധി പോലെ അവരതിനെ സ്വീകരിച്ചു സൂക്ഷിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഞാനതു ചെറിയച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. 
 
കുറെയേറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചെറിയച്ഛന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമാഞ്ഞു, എന്റെ വിശദീകരണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ തന്നെ അവക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളും.

Saturday, November 5, 2011

അടരാന്‍ മടിക്കുന്ന പെണ്‍ പൂമണങ്ങള്‍

കഴിഞ്ഞ രാവില്‍ വന്നൊട്ടേറെ  പെണ്‍കുട്ടികളെന്‍റെ റൂമില്‍ 

നെപ്പോളിയനും, റമനോവും സിരകളില്‍ നൂണ്ടുനുഴഞ്ഞു

ഞങ്ങള്‍ തന്‍ സ്മൃതികളില്‍ നിന്നിറുത്തെടുത്തിട്ടവര്‍

പലകാലങ്ങളില്‍ , പേരുകളില്‍ , രൂപങ്ങളില്‍ 

മാമ്പൂ മണക്കും കാറ്റിന്നുമൊപ്പം

മാഞ്ചുന മണക്കും ചിറിക്കോണുമായി

ചെഞ്ചായമിട്ട മധുരാധരങ്ങളിലെ ലാസ്യം

കിസലയകപോലങ്ങളില്‍ കന്മദമൊഴുക്കും റൂഷിന്റെ ഗന്ധം

മഷിത്തണ്ട് പൊട്ടി ലാബിലൊരു ദര്‍ദുരം പിടഞ്ഞു

വി സി ശുക്ലയുടെ പുസ്തകകെട്ടു പരത്തിയപ്പഴമമണം

വിഷ്വല്‍ ബേസിക്കില്‍ കല്യാണി നുരയുമോരരണ്ട വെട്ടം

കുരുത്തോലക്കരി കുരിശുകുറിയിട്ടയോശാന ഞായര്‍

മഞ്ചാടി മുഴക്കും വഷസ്സാംബുജങ്ങളും

മൈലാഞ്ചി മണക്കും തട്ടം മറച്ച മുഖം

മറയാത്ത ദാഹം കണ്ണില്‍ത്തിളങ്ങി

കറുപ്പാര്‍ന്ന ചരടിലൊരു പ്ലാസ്റ്റിക്കുകൂട്ടില്‍ മാതാവുറങ്ങി

ഉരഗങ്ങളെയുണര്‍ത്തും പെണ്‍പൂ മണങ്ങള്‍

നെടുവീര്‍പ്പുകളുയരെ, പാനപാത്രങ്ങളൊഴിയെ

വിദൂരങ്ങളില്‍നിന്നു ശബ്ദമായൊരു തേങ്ങല്‍

താലിയാല്‍ ‍ കൊരുത്ത പ്രേമമായ് കുരുത്ത

വിരഹമാര്‍ന്നൊരു വിളിയെന്റെ നല്ലപാതി

കുറ്റബോധമരിയിട്ട പാടെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു

പട്ടു പാവാടയെ, കുരിശുകുറിയെ, മൈലാഞ്ചിയെ

പടി കടന്നെത്തിയൊരു വീര്‍ത്തയുദരം

ചവിട്ടിക്കളിക്കുമിളം കാലുതിര്‍ക്കുന്ന നോവുകള്‍

സുഖദമവള്‍ തന്നോര്‍മ്മകളവള്‍മാത്രമാണെന്റെ പെണ്ണ്


Wednesday, June 29, 2011

ധ്രുവങ്ങളിലെ ശീതോഷ്ണങ്ങള്‍...



സമദിനെ കണ്ട അതേ ആഴ്ച തന്നെയാണ് ജാനിയെയും കണ്ടത് . രണ്ടും അവിചാരിതമായ കണ്ടുമുട്ടലുകള്‍ . വര്‍ഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം.

ജാനിക്കൊപ്പം രണ്ടു ചെറിയ ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ . അതില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും സമദിന്റെ മുഖശ്ചായ ഉണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ തിരഞ്ഞത് ജാനി ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കണം.

പക്ഷെ മറുപടിയോ വിശദീകരണമോ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. പണ്ടും അവള്‍ അങ്ങനെയാണ് കുറെയേറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ നമ്മില്‍ അവശേഷിപ്പിക്കും. ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും നമ്മള്‍ തന്നെ കണ്ടെത്തണം.

എന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ അവള്‍ സമദിനെ വിവാഹം കഴിച്ചോ, അതോ അവരുടെ പ്രണയം തകര്‍ന്നോ, അവള്‍ മതം മാറിയോ, അവരൊന്നിച്ച് യാത്ര ചെയ്തോ, അവളുടെ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയ സങ്കല്പങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടോ, ഇപ്പോഴും അവളുടെ പ്രണയതിരയില്‍ അരെങ്കിലുമൊക്കെ പൊങ്ങുതടികളായ് ചാഞ്ചാടുന്നുണ്ടോഅതില്‍ ഈയുള്ളവും പെടുന്നുണ്ടോ, ഫെമിനിസത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും പേറുന്നുണ്ടോ എന്നൊന്നും അല്ലായിരുന്നു.

പിന്നെ എന്തായിരുന്നു അറിയേണ്ടത് എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ..അതും ഞാന്‍ തന്നെ ആലോചിചെടുക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമാണ് .

" അമന്‍ , റൊസാരിയോ....ദാ.......ഈ അങ്കിളിനു ഒരു ഹൈ പറയൂ "  ജാനിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശം കേട്ടിട്ട് രണ്ടു ചുണക്കുട്ടികളും എന്റെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി

"ഹൈ ഹൌ ആര്‍ യു അങ്കിള്‍ " എന്ന് ചോദിച്ചു.

അമന്‍ ഒരു ഹിന്ദി പേരല്ലേ ..റൊസാരിയോ ആന്ഗ്ളോ ഇന്ത്യന്‍ പേരല്ലേ ..അപ്പോള്‍ ഈ കുട്ടികള്‍ ..അമ്മ ഇവള്‍ തന്നെയോ .. അപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ അച്ഛന്‍മാര്‍ ?

"സുഖം തന്നെയല്ലേ ?" എന്നൊരു ചോദ്യം ..അതെ എന്ന് എന്റെ ഉത്തരവും .

പക്ഷെ അടുത്ത ചോദ്യം എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു .

"സുമിതയും മക്കളും സുഖമായിട്ടിരിക്കുന്നല്ലോ അല്ലെ ?"  ഇവളെങ്ങിനെ എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചു..ഭാര്യയുടെ പേരു വരെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ?..

ചോദിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല ..അവള്‍ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മാത്രമേ അവള്‍ പറയൂ ...അതിനു ചോദ്യങ്ങളുടെ ആവശ്യവുമില്ല ..

സുഖമായിട്ടിരിക്കുന്നു ..ജാനിക്ക് സുഖം തന്നെയല്ലേ ?..

"അതെ പരമസുഖം"  എന്ന്  പറഞ്ഞു കൊണ്ട്  അവള്‍ ആ രണ്ടു കുട്ടികളെയും തന്നോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു . പിന്നെ പുഞ്ചിരി യാത്രമൊഴിയാക്കി കൈ വീശി നടന്നകന്നു .

കുറെയേറെ ചോദ്യങ്ങളും ബാക്കി വെച്ച് കൊണ്ട് ..കുറെയേറെ ഉത്തരങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് .


ജാനിയെ ഞാന്‍ അറിയുന്നത് സമദിന് അവള്‍ അയച്ച ഒരു കത്തില്‍ നിന്നാണ്. വിചിത്രമായ കത്ത്. സമദിന്റെ ബിരുദ കാലത്തെ സഹപാഠിയായിരുന്നു ജാനി. അവരുടെ പ്രണയം വളരെയേറെ ഒളിച്ചു വെച്ച ഒന്നും. ഞാന്‍ മാത്രം സാക്ഷി . പിന്നീടതിന് ഞാന്‍ തന്നെ ചിതയൊരുക്കിയോ ?

"നീ കഥയെഴുതുന്നവനല്ലേ ..ഈ കത്തൊന്നു വായിച്ചോളൂ ആരുടെതാണെന്നൊക്കെ പിന്നീട് പറയാം. ഇതിനെപറ്റി ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും പാടില്ല എന്ന നിബന്ധനയില്‍ തരുന്നു"


ആ കത്ത് ..അതോ കാവ്യമോ ..വിചിത്രമായിരുന്നു ..അതിലൂടെ ഞാന്‍ ജാനിയെ അറിഞ്ഞു ..പക്ഷെ കുറച്ചു മാത്രം ..അതിങ്ങനെ ..

നമുക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും തനിച്ചു യാത്ര പോകണം ..
ദൂരേക്ക്‌ ..
നമ്മള്‍ അറിയാത്ത ..
നമ്മളെ അറിയാത്ത ഇടങ്ങളിലേക്ക് ..
മരുഭൂമികളിലേക്ക് ...സമതലങ്ങളിലേക്ക് ,
താഴ്വാരങ്ങളിലേക്കു , കൊടുംകാടുകളിലേക്ക് ..
മഞ്ഞു മലകളിലേക്ക് ..

മരുഭൂമികളില്‍ നമ്മള്‍ വെയില്‍ കൊണ്ടലഞ്ഞു, പരവശതയാര്‍ന്നു മരുപ്പച്ച തേടി നടക്കും. ദാഹം വരണ്ടുണക്കി മരണത്തോളമെത്തുമ്പോളൊരു മരുപ്പച്ച കണ്ടേക്കാം .. പൈദാഹങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തു മെയ് തളരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിന്നിലൊരു മരുപ്പൂവായ് പൂത്തുലയും.


വനാന്തരങ്ങളില്‍ നമുക്ക് ആദിമവാസികളെപ്പോലെ നഗ്നരായ് നടക്കണം. നഗ്നരായ് തന്നെ കാട്ടു പഴങ്ങള്‍ കഴിക്കയും , കാട്ടു തേന്‍ കുടിക്കയും , മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ ഭോഗിക്കയും ചെയ്യണം. അപ്പോള്‍ നിനക്ക് ഞാനെന്റെ വന്യമായ രതി മര്‍മ്മരങ്ങള്‍ കേള്‍പ്പിച്ചു തരും.


താഴ്വാരങ്ങളില്‍ മോഹാലസ്യപ്പെടുതുന്ന തീഷ്ണ ഗന്ധം പരത്തുന്ന പൂക്കള്‍ക്കിടയില്‍ നാം പരസ്പരം പെയ്തിറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കെ നിന്റെ പരാഗരേണുക്കളേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിനക്കൊരു അവാച്യമായ രതിമൂര്‍ശ്ച്ച സമ്മാനിക്കും.


പ്രഭാതങ്ങളില്‍ കാട്ടരുവിക്കരയില്‍ നാം നഗ്നരായ് അഭിമുഖമിരുന്നു പ്രകൃതിയുടെ വിളിക്കുത്തരം നല്‍കും. അപ്പോള്‍ നമുക്കിടയില്‍ 
ഒളിക്കാനും മറക്കാനും ഒന്നുമില്ലാത്ത വിധം ലജ്ജയുടെ, 
അപരിചിതത്വത്തിന്റെ അവസാന  അതിര്‍ വരമ്പും മായ്ക്കപ്പെടും.

ഗോത്ര കാലം തൊട്ടു ഇന്നേ വരെ മാറ്റം വന്നിട്ടില്ലാത്ത ആ പ്രാകൃത ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കും. അന്ന് തൊട്ടിന്നോളം മനുഷ്യന്‍ ഏകാന്തത നുണയുന്നത് ഈയൊരു കാര്യത്തിലാണല്ലോ.


ആ പ്രാകൃത ശബ്ദങ്ങള്‍ നമ്മെ ആടുകള്‍ക്കും, ഒട്ടകങ്ങള്‍ക്കും, പശുക്കള്‍ക്കും ഇടയിലേക്ക് നയിക്കും . ഒരു പക്ഷെ അവിടെ മുന്തിരിവള്ളികളും, നീര്‍മാതള തോപ്പുകളും കണ്ടില്ലെന്നു വന്നേക്കാം. എങ്കില്‍പ്പോലും അവിടെ വെച്ച് ഞാന്‍ നിനക്കെന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഉത്തമ ഗീതങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടു തരും.


നാം രാവുകളില്‍ വെറും നിലത്തു മണ്ണിലുറങ്ങും. നിലാവ് പൊഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ നഗ്നതകള്‍ വെട്ടിതിളങ്ങും. അത് കണ്ടു മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ ലജ്ജിക്കുമ്പോള്‍ നീയെന്നില്‍ നിന്നെ വിതക്കണം. നമ്മുടെ ജീവ കോശങ്ങള്‍ ഒന്നാകുമ്പോള്‍ ഞാനൊരു യാത്രാമൊഴി ഉരുക്കഴിക്കും.


ഇനിയൊരിക്കലും കാണാതിരിക്കാനായി എന്നന്നേക്കുമൊരു വേര്‍പാട് ... കലഹങ്ങളില്ലാത്ത, പരിഭവങ്ങളും, കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും, ആകുലതകളും , ആരോപണങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഹ്രസ്വകാല ജീവിതത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടൊരു യാത്രാമൊഴി. ആ യാത്രയുടെ ഓര്‍മ്മ മാത്രം മതി പിന്നീടെന്റെ ജീവിതത്തിന്.


അഭിസംബോധനകളില്ല,പര്യവസാനിപ്പിക്കലുമില്ല ..ആരെഴുതി ..ആര്‍ക്കെഴുതി എന്നുള്ള തെളിവുകള്‍ അവശേഷിപ്പിക്കാത്ത കത്ത് ..


സമദ് എന്റെ ഹോസ്റല്‍ സഹവാസി ...കോട്ടയത്ത്‌ ബേക്കര്‍ ജന്ഗ്ഷനടുത്തുള്ള ഹോസ്റലില്‍ അടുത്തടുത്തുള്ള മുറികളാണെങ്കില്‍ കൂടി വളരെ കുറഞ്ഞ കണ്ടു മുട്ടലുകള്‍ ..എങ്കില്‍ തന്നെയും ഹൃദ്യമായൊരു സൌഹൃദം ..


ഞാന്‍ കുറച്ചു വൈകി തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാജുവേഷന്‍ വിദ്യാര്‍ഥി. സമദും , ജാനിയും അന്ന് ഐ ടി പ്രോഫെഷനുകള്‍ ..രണ്ടു പേരും രണ്ടു  നഗരങ്ങളില്‍ . മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വ്യാപകമായി തുടങ്ങിയിട്ടില്ല.

സമദിനും ജാനിക്കുമിടയിലേക്ക് ഞാന്‍ എത്തിയതിനു ശേഷം ..അവര്‍ക്കിടയില്‍ കുറെയേറെ മാറ്റങ്ങള്‍.. ഇടതു പക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരനായിരുന്ന സമദ് മതയാഥാസ്ഥികതയിലേക്ക് , സാഹിത്യാഭിരുചിയും, സ്വതന്ത്ര ചിന്താഗതിയും ജാനിയെ ഫെമിനിസത്തിലേക്ക് . ഒന്നിച്ചു പോവാനുള്ള സാധ്യതകള്‍  തീരെ കുറഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു ..

ഇഷ്ടാനിഷങ്ങള്‍ക്കും, കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ക്കും ഉള്ള സമാനത ജാനിക്കും എനിക്കുമിടയില്‍ ഒരു സൌഹൃദം വളര്‍ത്തി..അവര്‍ക്കിടയിലുണ്ടായ അസ്വാരസ്യങ്ങളില്‍ ആശ്വസിക്കാന്‍ എന്നോണം ജാനി അത് ഞാനറിയാതെ മനപൂര്‍വ്വം വളര്‍ത്തി.... പിന്നീടൊരിക്കല്‍ എല്ലാം ശരിയാക്കാനോ അതോ അവസാനിപ്പിക്കാനോവേണ്ടി സമദ് ജാനിയുടെ അതേ നഗരത്തിലേക്ക് മാറ്റം വാങ്ങിപ്പോയി..

ഇടക്കെപ്പോഴോ അവള്‍ വിവാഹത്തിന് രണ്ടു നിബന്ധനകള്‍ വെച്ചതായി സമദ് പറഞ്ഞിരുന്നു . മതം മാറുകയില്ലെന്നും , സ്വര്‍ണ്ണം ധരിക്കുകയില്ലെന്നും . സ്വന്തം മതത്തിന്റെ യാതൊരു ആചാര അനുഷ്ടാങ്ങളും  പാലിക്കാത്തവളായിരുന്നു ജാനി.    ഒരു മതത്തിന്റെയും വൃത്തത്തിനുള്ളില്‍ കിടക്കാന്‍ അവള്‍ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല .. ഒരു പക്ഷെ സ്നേഹത്തിലും പ്രണയത്തിലും എല്ലാം ഇത്തരം വൃത്ത പരിധികളെ അവള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നിരിക്കണം.

പിന്നീട് ബന്ധങ്ങളറ്റു പോയി ..അതോ മനപൂര്‍വ്വം മുറിച്ചു കളഞ്ഞതോ ..? ചോദ്യങ്ങളേയുള്ളൂ ..ഉത്തരങ്ങളില്ല ..


വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം സമദിനെ അതേ കോട്ടയത്ത്‌ വെച്ച് തന്നെ ഒരു ഷോപ്പിംഗ്‌  മാളില്‍ കാണുന്നു... എന്നെ കാണാത്തതിനാല്‍ ഒരു പുനസംഗമം മനപൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കി. ചോദ്യങ്ങളും വേണ്ട ..ഉത്തരങ്ങളും വേണ്ട.. അതേ നഗരത്തില്‍ വെച്ച് തന്നെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ജാനിയെ കാണുന്നു ...കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണര്‍ത്തികൊണ്ട് കുറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ..രണ്ടു പേരും തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞു


Tuesday, June 14, 2011

ഒരു അമ്മിഞ്ഞക്കൊതിയന്റെ കഥ ....ഒരു ഇടയന്റെയും

അതിരാവിലെ മൊബൈല്‍ ചിലച്ച കേട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ തറവാട്ടില്‍ നിന്നാണ് വിളി
.
"മോനെ അമ്മയാ ..നീ എണീറ്റായിരുന്നോ? നീ പറഞ്ഞ പോലെ നന്ദിനി രാത്രി തന്നെ പെറ്റൂട്ടോ..നെറ്റീല് ചുട്ടിയൊള്ള ഒരു കാള കുട്ടി"

എനിക്കതിശയമായി. ഇന്നലെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതായിരുന്നു " അമ്മേ പശു ഇന്ന് പ്രസവിക്കുംന്നു തോന്നണൂട്ടോ.. രാത്രിയാവാനും മതി, കുറച്ചു പയ്തൊണ്ടി വെട്ടി വെച്ചോളൂ അകിടൊക്കെ ചുരന്നിരിക്കിണ്, വയറും ഇടിഞ്ഞേണ്ട് "

ഇന്നലെ തറവാട്ടില്‍ ചെന്ന് അമ്മയേം കൂട്ടി ഷോപ്പിങ്ങിനു പോയപ്പോഴായിരുന്നു പറഞ്ഞത്. അത് കൊണ്ട് അമ്മ എന്റെ വീട്ടിലേക്കു വരാതെ തറവാട്ടിലേക്ക് ദൃതിയില്‍ മടങ്ങുകയായിരുന്നു.

അമ്മക്കുള്ള സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ ഞാനും അമ്മയും കൂടി തനിച്ചാണ് പോവുക. ഞങ്ങള്‍ മാത്രമായുള്ള യാത്രകള്‍ അമ്മയെ വല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുന്ടെന്നു എനിക്കറിയാം. അത്തരം യാത്രകളില്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഭര്‍ത്താവും, അച്ഛനും, അല്ലാതാകുന്നു. അമ്മയുടെ മകന്‍ മാത്രമാകുന്നു.

ചിലപ്പോള്‍ ഭാര്യയേയും, മക്കളെയും എല്ലാം ഒഴിവാക്കി തറവാട്ടില്‍ തനിച്ചു തങ്ങുന്ന ശീലവും എനിക്കുണ്ട് . അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബാല്യത്തിലേക്ക് , കൌമാരത്തിലേക്ക് ,യൌവനാരംഭത്തിലേക്ക് ഒരു മനോയാനമിറക്കും. എന്റെ മുറിയില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചതും, പഠിച്ചതുമായ പുസ്തകങ്ങള്‍ , ഞാന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടുറങ്ങിയ എന്റെ പഞ്ഞി കിടക്കയും,തലയണയും.

ബുക്ക്‌ ഷെല്‍ഫില്‍ ഉറങ്ങുന്ന പുസ്തക കൂമ്പാരങ്ങള്‍ല്ക്കിടയില്‍ ഓരോ അധ്യയന കാലഘട്ടങ്ങളുടെയും പര്യവസാനങ്ങളില്‍ കുറിക്കപ്പെട്ട കുറെ ഓട്ടോ ഗ്രാഫുകള്‍
ഗതകാലസ്മരണകളിലേക്ക് പൊന്‍വളയിട്ട കൈകളാല്‍ കൈതപ്പൂമണം തൂകി എന്നെ വരവേല്‍ക്കും.

വേര്‍പാടിന്റെ, വിരഹത്തിന്റെ, തിരിച്ചറിയാനാകാതെ പോയ വികാരങ്ങളുടെ, തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും അന്യോന്യം തുറന്നു പറയാന്‍ ധൈര്യമില്ലാതെ പോയ മോഹങ്ങളുടെ , തീവ്രസൌഹൃദങ്ങളുടെ എല്ലാം തിരുശേഷിപ്പുകളായി   കുറെ ഓട്ടോ ഗ്രാഫുകള്‍. അവ എത്ര ഹൃദ്യമാണ്.

രണ്ടോ അതിലേറെയോ മുതിര്‍ന്ന കുട്ടികളുടെ അമ്മയോ അപൂര്‍വ്വം ചിലരെങ്കിലും അമ്മൂമ്മയോ ആയിട്ടുള്ള ഹൃദയങ്ങളുടെ കൌമാരകാല തുടിപ്പുകളും, നിശ്വാസങ്ങളും ഉണ്ടതില്‍. ചിലരുടെ സഹോദരീ തുല്യമായ സ്നേഹവും വിസ്മരിക്കാവുന്നതല്ല. 


തൊടിയില്‍ ഞാന്‍ നട്ടു വളര്‍ത്തിയ ചെടികളും  മരങ്ങളും .എല്ലാത്തിനും വാചാലമായ കഥകളുണ്ട് . സൌഹൃദങ്ങളുടെ , പ്രണയത്തിന്റെ , രതിയുടെ, ഭക്തിയുടെ അങ്ങനെ വിവിധ വികാര വിചാരങ്ങളുടെ പ്രവാഹമാണ് . അത് തനിച്ചു തന്നെ ആസ്വദിക്കണം എന്ന് എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമുണ്ട് .

അടുക്കള വശത്തു നില്‍ക്കുന്ന മരുന്ന് ചെമ്പരത്തി കുംബകപ്പിള്ളിയിലെ നളിനാക്ഷി വല്യമ്മ കൂവപ്പടിയില്‍ നിന്നും കൊണ്ട് വന്നതാണ് . എനിക്ക് കഷായം ഉണ്ടാക്കാന്‍.

തൊഴുത്തിനടുത്തു നില്‍ക്കുന്ന പനിനീര്‍ച്ചാമ്പ ബിരുദ പഠനകാലത്തെ പ്രണയിനി സമ്മാനിച്ചതാണ്‌.  വടക്ക് വശത്തു നില്‍ക്കുന്ന മഹാഗണി ഞാനും അനിയനും കൂടി നട്ടതാണ്.

കിഴക്കേ പറമ്പിലെ ഇരുമ്പന്‍പുളി ചുവട്ടിലായിരുന്നു എന്റെ അവധിക്കാല പഠനങ്ങള്‍.

സര്‍പ്പക്കാവിനടുത്തുള്ള അത്തിമര ചുവട്ടില്‍ വെച്ചാണ് എന്റെ ബാല്യകാലസഖി കൌമാരത്തിലേക്കോടിയൊളിച്ചത് .

തോട്ടിറമ്പിലുള്ള കരിമ്പനയോലകള്‍ക്കും, ആമ്പല്‍ കുളത്തിനും , കുടപ്പനകള്‍ക്കും, ഈറ്റക്കാടിനും  സംവദിക്കാന്‍ നിറം മങ്ങാത്ത, സുഗന്ധം മായാത്ത എത്രയോ സ്മരണകള്‍.

"പിന്നെ മോനെ മറൂളയും പെറ്റൂന്നു തോന്നണു, ഞാന്‍ അങ്ങട്ട് ചെല്ലട്ടെ ..അല്ലേല്‍ പശുവെങ്ങാനും തിന്നു കളഞ്ഞാലോ ...നീയെപ്പഴാ വര്വാ ...."

"ഞാന്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതേ  ഒള്ളു അമ്മേ , ഇനീപ്പോ ഇതറിഞ്ഞാ കുട്ടികളും കൂടെ വരണ്ടാവും , അവള്‍ ഇന്ന് ലീവാണോ എന്നറിയില്ല. ഞാന്‍ സമയം പോലെ അങ്ങോട്ടെത്തിക്കോളാം."

എനിക്ക് തിടുക്കമായി. വെക്കേഷന് എത്തിയ ദിവസം തറവാട്ടിലായിരുന്നു താമസം. പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ പോക്കും വരവും ആയി ദിവസങ്ങള്‍ പോയി. ആദ്യ ദിവസത്തില്‍ നന്ദിനിപ്പശു  അടുപ്പം കാണിച്ചതേയില്ല. മൂന്നു വര്‍ഷമായി അവള്‍ വീട്ടിലെ അംഗമായിട്ട്.

എന്റെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിനിടക്ക്  വന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ വല്യ പരിചയം ആയിട്ടില്ല .  പക്ഷെ രണ്ടാമത്തെ ദിവസം തന്നെ നന്ദിനിയെ മെരുക്കിയെടുത്തു. എന്നോടിണങ്ങാത്ത ആടുമാടുകളില്ല എന്നുള്ള ആത്മ വിശ്വാസമായിരുന്നു അതിനു പിന്നില്‍.

ഞാനൊരു ഇടയനായിരുന്നു.ആടുകളും, പശുക്കളും കൂത്താടിതിമിര്‍ക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളുടെ വര്‍ണ്ണാഭമായ ഒരു പട്ടു കമ്പളം ചുരുളഴിഞ്ഞു നീണ്ടു നിവരാന്‍ തുടങ്ങി.

ശൈശവത്തില്‍ ഓര്‍മകളില്‍ പതിഞ്ഞ ആദ്യ ശബ്ദങ്ങളില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടത് തൈര് കലക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. അത് കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു വരുന്നത് തന്നെ. തെക്കിനിയില്‍ ഒരു തൂണിനോട് ചേര്‍ന്ന് അച്ഛമ്മ ഒരു വലിയ പലകയിലിരുന്നു തൈര് കലക്കുന്നുണ്ടാവും. വലിയ കലത്തില്‍ കടകോലു തിരിഞ്ഞു കളിക്കും.ചെറിയ തിരമാലകള്‍ നുരയും. കടകോലിന്മേല്‍ കയറുരഞ്ഞുരഞ്ഞു ധാരാളം പാടുകള്‍.

"കുട്ടാ നീ തേവരെ തൊഴുതു, വായും കഴുകി വരൂ " അച്ഛമ്മയുടെ സ്ഥിരം പല്ലവി
അറവാതിലിനു  മുന്‍പില്‍ നിലവിളക്ക് തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അത് തൊഴുതു വായും, മുഖോം കഴുകി വന്നാല്‍ പിന്നെ അച്ഛമ്മയുടെ മടിയിലാണ് ഇരിപ്പ് . അച്ഛമ്മ തൈര് കലക്കികൊണ്ടേയിരിക്കും.

തൈര് മോരായി തുള്ളി കളിക്കുന്ന താളം കേട്ടു ചിലപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഉറക്കം വരും. അച്ഛമ്മയുടെ വെളുത്ത റൌക്കയുടെ ഇടയിലൂടെ ചൂടുള്ള അമ്മിഞ്ഞയിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി ഉറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കും .
അച്ഛമ്മ ഇക്കിളി പൂണ്ടിട്ടു ദേഷ്യപ്പെടുന്നതായി ഭാവിക്കും. "എണീക്ക് ചെക്കാ നാണമില്ലാതെ ... അമ്മിഞ്ഞ കുടിച്ചു ചെക്കന് പൂതി മാറീട്ടില്ല, അതെങ്ങിനെ കുട്ട്യോള്‍ക്ക് മതിയാവും വരെ മുലകൊടുക്കണ്ടേ .."   അത് അമ്മക്കിട്ടുള്ള ഒരു ഒളിയമ്പാണ് . 

അനിയനും ഞാനും തമ്മില്‍ രണ്ടു വയസ്സിന്റെ മാറ്റമേ ഒള്ളു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ മുലകുടി കാര്യമായി നടന്നില്ല. അനിയന്റെ പ്രസവിക്കാന്‍ അമ്മ ആശുപത്രിയില്‍ പോയപ്പോള്‍ വരുന്നതും നോക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുലകുടിക്കാന്‍ . അമ്മ വന്നതറിഞ്ഞ് ഓടി എത്തിയപ്പോള്‍ അതാ കട്ടില്‍ അമ്മയുടെ കൂടെ വേറെ ഒരു സാധനം . അതും എനിക്കവകാശപ്പെട്ട മുലയും കുടിച്ചു കൊണ്ട്.

അന്ന് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അച്ഛമ്മയുടെ കൂടെ കൂടിയതാണ് .
പിന്നെ കുറെക്കാലം അച്ഛമ്മയുടെ മാറിലെ ചൂടേറ്റു കിടന്നു. പാല്‍ വറ്റിയ അമ്മിഞ്ഞ നുണഞ്ഞുറങ്ങി.   

മോരും വെണ്ണയും വേര്‍പെടുമ്പോള്‍ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ പഴുത്ത പ്ളാവില കൊണ്ട് അച്ഛമ്മ വിദഗ്ദമായി വെണ്ണ വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കും. പിന്നെ രണ്ടു കയ്യിലും കുറച്ചു വെണ്ണ കഴിക്കാന്‍ തരും. ചെറിയ പുളിരസമുള്ള നറുവെണ്ണ. പിന്നെ കുറച്ചു തീരെ പുളിയില്ലാത്ത മോരും കുടിച്ചു കൊണ്ടാണ് അന്നെന്റെ ദിവസങ്ങള്‍ ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ.

അമ്മ അടുക്കളയില്‍ എന്തേലും തിരക്കിലാവും. " ഇന്നും ഉണ്ടായീലോ നിന്റെ അച്ഛമ്മക്ക്‌ ഇന്റെ മേല് ഒരു കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍. നിനക്കേ ദീനം വന്നിട്ട് നീയുണ്ടായി മുപ്പതാം ദിവസം കഷായക്കാലം അടുപ്പത് കേറ്റീതാ. പിന്നെ നാലാം വയസ്സിലാ അത് താഴെ ഇറക്കീത്. ഈ തൊടീലൊള്ള ഇക്കണ്ട പച്ച മരുന്നെല്ലാം അതിനു വേണ്ടി നട്ടു പിടിപ്പിച്ചതാ.

മുലപ്പാല് അധികം കൊടുക്കരുതെന്ന് വൈദ്യന്‍ പറഞ്ഞിട്ടാ നിന്റെ മുലകുടി കുറച്ചത് . അതിനെ എന്നെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം. ഇഷ്ടല്ലാത്ത അച്ചി തൊട്ടതെല്ലാം കുറ്റം. അത്ര തന്നെ . എന്നാപ്പിന്നെ  അവരോടു തരാന്‍ പറ.

"അച്ഛാ ഞങ്ങള്‍ റെഡി , നമുക്ക് പോകാം" മക്കള്‍ രണ്ടു പേരും റെഡിയായി , ഭാര്യ വരുന്നില്ല .

"അതേ തറവാട്ടില്‍ പശു പ്രസവിച്ചൂന്നു പറഞ്ഞു എനിക്ക് ലീവെടുക്കാന്‍ പറ്റില്ല. അല്ലേല്‍ തന്നെ മൊത്തം ലീവെടുക്കലാ. " (ആത്മഗതം ..അല്ലേല്‍ ഇവള്‍ ജോലിക്ക് പോയിട്ടല്ലേ കുടുംബം നടത്തുന്നത്. ഇവള്‍ ഓഫീസില്‍ ചെന്നില്ലേല്‍ അവിടെ എന്ത് സംഭവിക്കാന്‍ , കൂടുതല്‍ എന്തേലും പറഞ്ഞാല്‍ എന്നാല്‍ പിന്നെ നിങ്ങള്‍ എന്നേം കുഞ്ഞുങ്ങളേം  അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ട് പോ എന്ന് പറയും , പിന്നെ വെകേഷന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ സന്തോഷകരമാകണമെങ്കില്‍ ചിലതെല്ലാം കണ്ടില്ല കേട്ടില്ല എന്ന് നടിക്കേണ്ടി വരും )

തറവാട്ടില്‍ പോകുന്ന വഴി അനിയന്റെ വീട്ടില്‍ കയറി അവന്റെ കുട്ടികളെയും കൂട്ടി. എല്ലാവരും കൂടി പശുവിന്റെയും, കാളകുട്ടിയുടെയും കൂടെ കൂടി ആകെ ബഹള മയം.

വീട്ടിലെ എല്ലാ കാളകുട്ടികള്‍ക്കും പേര് ഗോവിന്ദന്‍ . പശുക്കള്‍ എല്ലാം നന്ദിനി . ഇടയ്ക്കു കുത്തും തൊഴിയുമായി ഒരു ബഹളക്കാരി നന്ദിനി ഉണ്ടായിരുന്നു.  അവള്‍ക്കു ആ പേര് ചേരാത്തതുകൊണ്ട്‌ അനിയന്‍ മൂരാച്ചി എന്ന് വിളിച്ചു പോന്നു.

ഗോവിന്ദനെ തൊടുന്നതും , അവന്റെ കൂടെ കളിക്കുന്നതും ഒന്നും നന്ദിനിക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഗോവിന്ദന്‍ ആകട്ടെ എല്ലാം പുതുമയാണ്, ഈ ഭൂമിയും , അവന്റെ അമ്മയും, കുട്ടികളും, അവരുടെ കളികളും എല്ലാം., കുറെ ഓടുക പിന്നെ പോയി മുല കുടിക്കുക ..ഇത് തന്നെ പണി ...

" അച്ചമ്മേ ഈ ഗോവിന്ദന്‍ എപ്പോഴും അമ്മിഞ്ഞ കുടി തന്നെ"  മോള്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്ന കേട്ടു കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു ..അമ്മിഞ്ഞ ..അമ്മിഞ്ഞ.. 

അമ്മയും കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കിയില്ല..:" നിന്റെ ഈ ഗള്‍ഫുകാരന്‍ അച്ചനുണ്ടല്ലോ ഒരു അമ്മിഞ്ഞ കൊതിയനായിരുന്നു. എന്റെ അമ്മിഞ്ഞ പോരാഞ്ഞു ഇവനേ.. ഇവന്റെ അച്ചമ്മേടെം മുലകുടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ഈ അടുത്ത വീട്ടിലെ പിള്ളേര്‍ക്ക് അവരുടെ അമ്മമാര്‍ മുല കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ഇവന്‍ പോയി കൊതിയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കും. അപ്പോള്‍ അവരും പാവം തോന്നി മുല കൊടുക്കും. അമ്പലക്കടവില്‍ കുളിക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പെണ്ണുങ്ങളുടെ മുല പുറത്തു കണ്ടാല്‍ ഇവന്‍ അപ്പോഴേ കിടന്ഞ്ഞു കാറിച്ച തുടങ്ങും. അമ്മിഞ്ഞ താട്ടെ , അമ്മിഞ്ഞ താട്ടെന്നു പറഞ്ഞോണ്ട്.  ഇപ്പൊ വല്യ ആളായീന്നാ ഇവന്റെ ഭാവം.

ഈശ്വരാ മാനം പോയല്ലോ, അമ്മ ഇങ്ങനെ ഒരു ചതി ചെയ്യും എന്ന് തീരെ കരുതിയില്ല. ഇനി ഇപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ ഇത് എവിടെയൊക്കെ എത്തിക്കുമോ എന്തോ.

ഭാര്യ ഓഫീസില്‍ പോയത് നന്നായി. അല്ലേല്‍ അവളുടെ വക കഥയും കൂടെ വന്നാല്‍ ..ഹോ ആലോചിക്കാനേ വയ്യ

കുട്ടികള്‍ എന്റെ ചുറ്റും കൂടി വിളി തുടങ്ങി, അമ്മിഞ്ഞ താട്ടെ , അമ്മിഞ്ഞ താട്ടെ .. 

കുട്ടികളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .." അച്ഛന്‍ ഒരു കഥ പറയാം, അച്ഛന്‍ ഇടയനായിരുന്ന കഥ "
(തുടരണം എന്ന് കരുതുന്നു )

Monday, April 11, 2011

അറം പറ്റിയ പ്രാര്‍ഥനകള്‍

നമ്പ്യാര്‍ മാഷ് ഞങ്ങളുടെ മലയാളം അധ്യാപകനായിരുന്നു. കൂവപ്പടി ഗണപതി വിലാസം ഹൈസ്കൂളിലേക്ക് കയറി ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഇടതു വശത്ത് പാര്‍വതി മന്ദിരം എന്ന നീളന്‍ കെട്ടിടം. നേരെ മുന്‍പില്‍ ഓഫീസും , സ്ടാഫ്ഫ് റൂമും , ലാബും എല്ലാം ചേര്‍ന്ന L  ഷേപ്പിലുള്ള കെട്ടിടം. വലതു ഭാഗത്ത്‌ കിണറിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള നീളന്‍ കെട്ടിടത്തിന്റെ  അവസാനത്തെ മുറിയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഏഴാം ക്ളാസ് ഡി ഡിവിഷന്‍.

സ്വതവേ ഗൌരവക്കാരനായ മാഷിന്റെ ശിക്ഷാ നടപടികളിലൊന്നു ഇമ്പോസിഷന്‍ എഴുതിക്കുക എന്നതാണ് . അവിടിവിടെയായി നരച്ചു തുടങ്ങിയ കഷണ്ടി കയറിയ തലയും, നരച്ച കുറ്റി രോമങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ തുടുത്തു തൂങ്ങിയ കവിളുകളും, കുടവയറും ഒക്കെയായി നന്നേ വെളുത്ത ഒരാള്‍ . അതാണ്‌ ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിയുന്ന രൂപം. മസ്തിഷ്കം എന്നൊരു അദ്ധ്യായം, ആറോ ഏഴോ പേജു വരുന്ന ഒരു വമ്പന്‍ അദ്ധ്യായം. പഠിക്കാതെ വന്നവര്‍ക്കെല്ലാം ഇമ്പോസിഷന്‍ കൊടുത്തപ്പോള്‍ ക്ളാസ്സില്‍ ഒട്ടു മിക്കവര്‍ക്കും എഴുതേണ്ടി വന്നു. ഒന്നും രണ്ടും തവണയല്ല. ഇരുപത്തിയഞ്ച് തവണ.


ഏഴു പേജുകള്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ചു തവണ എഴുതുക എന്നുള്ളത് , അതും വീട്ടുകാര്‍ കാണാതെ , അതും പിറ്റേ ദിവസത്തേക്ക് . എന്തു ചെയ്യുമെന്നറിയാതെ  എല്ലാവരും വ്യാകുലരായി. ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഇമ്പോസിഷന്റെ എണ്ണം കൂടും. കൂടെ അടിയും, ക്ളാസ്സിനു  പുറത്തു നിറുത്തലും തുടങ്ങിയ അഡിഷണല്‍ ശിക്ഷണ നടപടികള്‍ക്ക് വിധേയരാകേണ്ടിയും വന്നേക്കാം.

എല്ലാവരും ഇതികര്‍ത്തവ്യതാമൂഡരായി. ഖിന്നരായി. പിന്നെ പ്രാര്‍ഥനാ നിരതരായി. താന്താങ്ങളുടെ ഇഷ്ട ദൈവങ്ങളെ വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥന തുടങ്ങി.  "നമ്പ്യാര്‍ സാറിനു വല്ല അസുഖവും വരുത്തി കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ക്ളാസ്സില്‍ വരാതാക്കണേ".  ആ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എങ്ങിനെയും എഴുതി തീര്‍ക്കാം എന്നതായിരുന്നു ചിന്ത.

എല്ലാവരും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച പോലെ പിറ്റേന്ന് നമ്പ്യാര്‍ സാര്‍ വന്നിട്ടില്ല. അതിന്റെ പിറ്റേന്നും , ആ ആഴ്ചയിലും വന്നിട്ടില്ല. മെഴുകുതിരി നേര്‍ന്നവര്‍, പരസ്പരം എഴുതി സഹായിച്ചവര്‍ തുടങ്ങി എല്ലാവര്ക്കും സന്തോഷം. ഒരാഴ്ചക്കകം എല്ലാവരും തന്നെ ഇരുപത്തിയഞ്ച് തവണ എന്ന വൈതരണി കടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി എന്ന് വേണമെങ്കിലും നമ്പ്യാര്‍ സാര്‍ വന്നോട്ടെ.


മലയാളം ക്ളാസ് തുടങ്ങും മുന്‍പ് കുറെ ദിവസത്തേക്ക് ഒരു കെട്ട് പേപ്പറുകള്‍ സാറിന്റെ മേശപ്പുറത്തു റെഡി. ആ പേപ്പറുകള്‍ അനാഥമായി കുറെ നാള്‍ ഇരുന്നു . സാര്‍ വരുന്നതേയില്ല.
അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ എന്തോ അസുഖമായി  ചികിത്സയിലാണെന്നറിഞ്ഞു . പകരം മറ്റൊരു മലയാളം അധ്യാപിക വന്നു . ഇമ്പോസിഷന്‍ ഇല്ല. അടിയും മറ്റു ശിക്ഷകളും കുറവ് . പതിയെ നമ്പ്യാര്‍ സര്‍ വിസ്മ്രിതിയിലായി.

ചേരാനല്ലൂര്‍ ശിവ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടുത്തെവിടെയോ ആണ് നമ്പ്യാര്‍ സാറിന്റെ വീട്.  എന്റെ മുത്തശ്ച്ചന്റെ തറവാട് ശിവക്ഷേത്രത്തിന്റെ വലതു വശത്ത് പെരിയാറിനോട് ചേര്‍ന്നായിരുന്നു. തോട്ടുവയിലെത്തിയ മുത്തശ്ച്ചനടക്കം  ഏതാനും കുടുംബങ്ങളുടെ വേരുകള്‍ ചേരാനല്ലൂരിലായതിനാല്‍ ഇടക്കൊക്കെ ചേരാനല്ലൂര്‍ ശിവക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം അവരെല്ലാം തന്നെ തലമുറകളായി മുടങ്ങാതെ നടത്തിപ്പോന്നിരുന്നു. ആ വകയിലാണ് പിന്‍ തലമുറക്കാരനായ എന്റെയും ഇടക്കുള്ള ശിവ ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം.

മധ്യ വേനലവധിക്ക് സ്കൂളടച്ചപ്പോള്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു ഒരു തവണ ശിവ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോയപ്പോള്‍ ഒരു നീണ്ട രോദനം . അതും ഉച്ചത്തില്‍ ...ആ പ്രദേശത്തുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം കേള്‍ക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തില്‍

" അയ്യോ ....അയ്യോ.... അമ്മേ...അയ്യോ .."

നിശ്ചിത ഇടവേളകള്‍ക്കിടയില്‍ അതങ്ങിനെ അനുസ്യൂതം തുടരുന്നു . അതെന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തി .

അതാരുടെതാണ് ..എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന എന്റെ ജിജ്ഞാസ എന്നെയൊരു തീരാ വേദനയിലെക്കാണെത്തിച്ചത് .

"അത്  നമ്പ്യാര്‍ സാറാണ്........ സാറിനു സുഖമില്ല. ക്യാന്‍സറാ.... കുറെ നാളായി . ഇപ്പോള്‍ വല്ലാതെ കൂടിയിരിക്കുന്നു. മരുന്നുകളൊന്നും ഏല്‍ക്കുന്നില്ല. വേദന സഹിക്കാനാവാതെ കരയുന്നതാണ്"

ഒരു നടുക്കം എന്നെ ബാധിച്ചു. നെഞ്ചെരിയുന്ന പോലെ . കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നു. വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം എന്നെ നീറ്റി തുടങ്ങി . സാറിനു അസുഖം വരാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്നുള്ള വേദന എന്നെ അത്രയേറെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.  വല്ല പനിയോ മറ്റോ വന്നു രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം സാര്‍ ക്ളാസില്‍ വരരുതെന്നെ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിച്ചുള്ളു. പക്ഷെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ എല്ലാവരും തന്നെ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു.


ഞങളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന കൊണ്ടല്ല സാറിനു അസുഖം വന്നത് എന്ന് അറിയാമായിരുന്നു എങ്കില്‍  പോലും ഇനി മേലില്‍ ഒരിക്കലും ആര്‍ക്കും ദോഷം വരുത്തണേ എന്നൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തില്ലെന്ന് ഞാന്‍ ദൃഡപ്രതിന്ജ ചെയ്തു.

പക്ഷെ വേദന നിറഞ്ഞ ആ കരച്ചില്‍ എനിക്ക് മറക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല .....അതുകൊണ്ടുതന്നെ  ആ കരച്ചില്‍ നിലക്കുന്നതു വരെ ചേരാനല്ലൂര്‍ യാത്രയില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വം ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു. എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇപ്പോളവിടെ പോകുമ്പോള്‍ പോലും ആ കരച്ചില്‍ എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ വേദനയുണര്‍ത്തി തെളിയും.

Tuesday, March 29, 2011

തിക്കു മുട്ടുമ്പോള്‍

പുഴ വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന പോലെ
മുകില്‍ പെയ്തൊഴിയുന്ന പോലെ
കനലെരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന പോലെ  
 കഞ്ഞി തിളച്ചു തുളുമ്പുന്ന  പോലെയൊക്കെയില്ലെങ്കിലും  
ആലയില്‍ കുതിര്‍ക്കും
കാച്ചിരുമ്പ് പോലെയെങ്കിലും
നെടുവീര്‍പ്പാലൊന്നു സീല്‍ക്കരിച്ചുകൂടെ
തളം കെട്ടിയ വ്യഥിത വികാരങ്ങളേ..
നിങ്ങള്‍ വല്ലാതെ തിക്കു മുട്ടുമ്പോള്‍

Monday, March 21, 2011

വരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായിക്കുമ്പോള്‍

നോട്ടങ്ങളില്‍ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍  
നോക്കുന്നതെങ്ങിനെ
ചിരിയില്‍ നിന്നും ചിന്തിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍  
ചിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ
മൊഴികളില്‍ നിന്നും മറുമൊഴികളും കണ്ടെത്തുമ്പോള്‍
മിണ്ടുന്നതെങ്ങിനെ
 ഭാവങ്ങളില്‍ നിന്നും ക്ഷണം കൊള്ളുമ്പോള്‍
ഭയക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ
ചലനങ്ങളില്‍ നിന്നും ചികഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ 
ചലിക്കുന്നതെങ്ങിനെ
 ഇവയൊന്നുമില്ലാതെ ചരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ

Monday, March 7, 2011

വെള്ളാമ്പലുകള്‍ കൂട്ടു വെട്ടുമ്പോള്‍

ട്രാഫിക് സിഗ്നലില്‍ ചുവപ്പില്‍ നോട്ടമുടക്കി  പച്ച കാത്തു കിടക്കേ

മുന്നിലെ പരസ്യബോര്‍ഡില്‍‍ പേള്‍ ഖത്തറിന്റെ ചെറുപതിപ്പ്

മഴനിറച്ച ചൂളക്കു മണ്ണെടുത്ത ഇരിപ്പൂ പാടത്തെ കുഴികള്‍

ഉറക്കത്തില്‍ ഈത്തലൊലിപ്പിക്കുന്ന  അനിയനു

ഞവണിക്ക തേടുന്നവള്‍ക്കു കൂട്ടിനായ് ഞാനും

ഒന്‍പതിലെ മുഴുക്കൊല്ലപ്പരീക്ഷയാണ് പെണ്ണെ

പെരുക്കപ്പട്ടികയറിഞ്ഞിട്ടെന്തു  കാര്യം

ലസാഗുവും , ഉസാഘയും പോലുമറിയില്ല താനും

കേകയും, കാകളിയും , നതോന്നതയും

നീയാ വെള്ളാമ്പലൊന്നു പൊട്ടിക്കു  പൊട്ടാ

പോടീ പൊട്ടന്‍ നിന്‍റെയേട്ടനാകോങ്കണ്ണന്‍

ഏട്ടനെപ്പറഞ്ഞാല്‍ കൂട്ടില്ലിനിമേല്‍ ചെക്കാ

അയ്യോ എന്തിതു വയര്‍ പൊത്തിക്കരയുന്നു

പറഞ്ഞില്ലൊന്നുമേയതിനായ് ഞാന്‍

അട്ട കടിച്ചുവോ നിന്നെ കാണിക്കൂ കാല്‍

പെണ്ണേ ചോര ചാലിട്ടോഴുകുന്നുവല്ലൊ

വേണ്ടെന്നേ തൊടല്ലേ പോയ്കൊള്‍കിന്‍ ദൂരെ
 
തിന്നെത്രയിന്നുനീ അമ്പഴങ്ങായുപ്പുകൂട്ടി

വയറ്റുനോവിനായ് തരട്ടെ കുരുന്നു ജാതിക്കാ

അയ്യോ അമ്മേ വേണ്ടോന്നുമേ പോകു നീ

ഞാന്‍ മെല്ലെ പിന്നിലായ്  വന്നേക്കാം

പകച്ചും, തരിച്ചും , തനിച്ചു തിരിച്ചു പോരവേ അറിഞ്ഞില്ലതു

കൂട്ട് വെട്ടുന്ന പ്രായമാണെന്ന്